De Nederlandse zorgsector kampt met een historisch personeelstekort. Ondertussen blijft het potentieel van honderden internationaal opgeleide artsen onbenut door trage BIG-registratieprocedures. In dit artikel analyseren we de cijfers achter deze crisis.
De cijfers liegen niet
Volgens de meest recente CBS-data (Q4 2025) staat de zorgsector onder ongekende druk. Er zijn momenteel 71.000 openstaande vacatures in de sector Zorg en Welzijn — verdeeld over ziekenhuizen, GGZ, verpleging en huisartsenpraktijken.
De UWV Spanningsindicator bevestigt dit beeld: voor 56 van de 93 beroepsgroepen in de zorg geldt de status "zeer krap". Van de ouderenzorg tot gespecialiseerde ziekenhuisafdelingen — de vacatures groeien sneller dan ze worden ingevuld.
De verborgen oplossing
Terwijl ziekenhuizen worstelen met personeelstekorten, staat een significante groep gekwalificeerde professionals aan de zijlijn. Internationaal opgeleide zorgverleners die al in Nederland wonen, vertegenwoordigen een kant-en-klare oplossing. Maar de weg naar het BIG-register blijft een knelpunt.
Twee cijfers maken de omvang van het probleem duidelijk:
Slagingspercentage: Volgens het CBGV Jaarverslag 2023 ontving slechts 48% van de buitenlandse tandartsen die de volledige erkenningsprocedure doorliepen een positief besluit. Bij artsen lag dit percentage hoger, maar ook daar is de uitval aanzienlijk. Hoeveel zorgverleners onderweg afhaken en nooit de eindstreep halen, wordt niet eens systematisch bijgehouden.
Doorlooptijd: De BIG-registratieprocedure duurt gemiddeld 2 tot 5 jaar. In een crisis waarin elke maand telt, is deze vertraging een luxe die het Nederlandse zorgstelsel zich niet langer kan veroorloven.
Waarom het systeem vastloopt
Er zijn drie structurele oorzaken die bijdragen aan dit probleem:
De taalbarrière: Het gaat niet alleen om het spreken van Nederlands — het gaat om het beheersen van medisch Nederlands op C1-niveau. Dit is een reële en legitieme eis, maar de ondersteuning om dit niveau te bereiken is versnipperd en ontoereikend.
Het gebrek aan een duidelijke brug: Tot 2024 was de AKV-toets een extra drempel voor artsen van buiten de EER. Hoewel deze toets inmiddels is afgeschaft en vervangen door specifieke taalcertificaten, blijft het ontbreken van gestructureerde "bridgingprogramma's" een probleem. Ervaren specialisten hebben geen helder stappenplan voor een snelle integratie.
Gefragmenteerde ondersteuning: Veel internationaal opgeleide artsen haken halverwege af — niet omdat ze niet bekwaam zijn, maar omdat ze geen duidelijk overzicht hebben van het traject en de beschikbare hulpbronnen.
De economische en maatschappelijke impact
71.000 vacatures onvervuld laten is geen managementvraagstuk — het is een veiligheidsprobleem. De gevolgen zijn concreet en meetbaar:
Huidig zorgpersoneel ervaart een toenemende werkdruk, wat leidt tot uitval en burn-out.
Wachttijden voor patiënten lopen in sommige specialismen al op tot 12 tot 15 weken.
Zorginstellingen zijn genoodzaakt duur interimpersoneel in te zetten als noodoplossing.
Een oproep tot actie
Om de zorgcrisis van 2026 aan te pakken, moeten we internationaal opgeleide artsen niet langer zien als "een risico dat gemanaged moet worden", maar als een strategische troef die geïntegreerd moet worden.
Het verkorten van het integratietraject met slechts twaalf maanden zou honderden gekwalificeerde professionals opleveren die direct inzetbaar zijn in het Nederlandse zorgstelsel. De kennis is aanwezig. De motivatie is aanwezig. Wat ontbreekt, is de brug.
MentoraMedic is die brug.
